amorythme.be

 

Zinneke - suite

      Zinneke à l'amo rythme - Marc De Koker
logo zinneke

Le travail avance.
Le nom de la Zinnode : hypnoZe.
Une super production comportant 8 548 737,2 figurants.


Cliquez sur la photo pour lire le conte introduisant notre zinnode. En français et en néerlandais.
Cliquez sur le logo Zinneke pour accéder au site de la zinnode.


animation zinneke amo rythme

 atelier conte à l'amo rythme

 

L’île aux pigeons.

 

                                                           Un zinneconte de Marc De Koker.

 

 

 

La maman de Max l’appelle tendrement « mon poussin ».

Pourtant, Max n’est plus un poussin depuis longtemps.

Comme il le dit à qui veut l’entendre : « je ne suis plus un poussin. Je suis grand. Je peux voler et aller à l’école seul tous les matins ! »

 

Mais je me rends compte que j’ai oublié de vous expliquer quelque chose.

Max est un pigeon.

Evidemment, quand je vous dit cela, vous vous imaginez un oiseau gris, un peu malade, un peu sale, un peu triste, qui grappille sa nourriture sur les sols des trottoirs et des squares.

Et bien pas du tout.

Max est un pigeon, oui, mais il habite l’Ile-des-Pigeons, ce qui, normalement, devrait en faire un volatile des plus heureux.

 

Vous ne connaissez pas l’Ile-des-Pigeons ? Ne vous en faites pas, c’est normal. Nous ne sommes que très peu à la connaître. Elle se situe tout au bout de l’Océan Des Terres Cachées, juste à droite de l’Archipel des Licornes quand on regarde la Super Carte Secrète Invisible en la tenant dans le bon sens.

Ce que peu de gens font correctement.

 

Bref, sur l’Ile des Pigeons, qui n’est pas très grande (mais ce n’est pas grave, puisque les pigeons ne sont pas grands non plus), il n’y a qu’une petite ville qui s’appelle Pigeonnier-Capitale.

Parce que c’est la capitale, et que ce n’est pas parce qu’on a qu’une petite ville qu’on ne peut pas lui donner un nom ronflant.

 

C’est à pigeonnier-Capitale donc, que se passe notre histoire.

Et s’il y a une histoire à raconter, c’est que justement il s’y passe quelque chose de peu ordinaire, à Pigeonnier-Capitale !

 

Si j’avais voulu vous parler de la vie sur l’Ile des Pigeons il y a quelques mois, par exemple, je vous aurais parlé d’existences heureuses, de bonheur, de rires et de chants. Chaque pigeon menait une vie calme, en parfaite amitié avec ses voisins. Tous étaient égaux, et travaillaient pour le bien de tous. Tous étaient dodus, et même si, à leur embonpoint et à la brillance de leurs plumes, on pouvait se douter que certains travaillaient moins que d’autres, cela ne posait pas vraiment de problème. On se disait que finalement un peu de paresse, cela faisait aussi du bien et qu’on y avait bien droit de temps à autre.

 

Seulement voilà : un jour, sans qu’on ne sache trop pourquoi ni comment, sont arrivés du ciel et de la mer des pigeons venant du … Grand Ailleurs.

On appelait « Grand Ailleurs » tout ce qui se trouvait au-delà de l’Océan Des Terres Cachées. On se doutait bien qu’il devait il y avoir « quelque chose » là-bas, mais de mémoire d’habitant de l’île, personne n’y avait jamais été, et personne n’en était jamais venu.

 

Au début, les étrangers ont été très bien accueillis. On les plaignait, on les aidait, on leur trouvait quelque chose à faire, on les logeait dans des jolis petits nids en brique. Puis en béton armé ; bien moins agréables mais moins chers. On se disait que c’était provisoire et qu’on répondait à l’urgence. On écoutait leurs histoires de villes grises où vivaient les Oms, créatures sans plumes qui passaient leur temps à abîmer tout ce qui leur tombait sous la main ou les yeux, qui se faisaient la guerre pour des raisons incompréhensibles et qui avaient juré d’exterminer tous les pigeons vivant dans leurs villes.

 

 

Et tous les jours il en arrivait de nouveaux.

 

Certains habitants de Pigeonnier-Capitale, parmi les plus gras, commençaient à trouver que cela suffisait, qu’on ne pouvait pas comme ça venir chez les gens, que si ça continuait on n’aurait plus assez de place, plus assez de confort, plus assez de nourriture, qu’on n’était plus chez soi, qu’on finirait par avoir peur de sortir dans la rue, et toutes ces sortes de choses.

 

D’autres, par contre, étaient très intéressés par ce Grand Ailleurs qu’on ne connaissait qu’à travers de vieilles histoires que racontaient les grands-mères le soir pour endormir les poussins. Des histoires de messages à transporter, de voyages au long cours, de rameaux d’olivier, ou parfois d’ogres et de pigeonneaux rôtis. Mais ces dernières n’effrayaient que ceux qui étaient à peine sortis de l’œuf.

Maintenant, on savait qu’elles avaient un fond de vérité, et on se disait qu’alors, sans doute, même les pigeons de l’île étaient un jour venus de ce Grand Ailleurs.

 

Mais revenons à Max.

Au moment où débute cette histoire, il est plutôt content.

Il est né sur l’île, mais il vient de faire la connaissance d’Amaia. Elle a tout juste son âge, et elle vient d’arriver du Grand Ailleurs avec ses parents. Ils sont dans la même classe et habitent le même quartier. Il la trouve sacrément mignonne, et elle est fière de se promener avec lui.

Ils sont inséparables.

Parfois elle lui raconte sa vie d’avant.

Parfois il lui parle de la sienne.

Plus souvent ils rêvent de la vie qu’ils aimeraient se construire, et le passé n’a pour eux aucune espèce d’importance.

 

Pourtant…

 

Pourtant les choses ne se déroulent pas comme ils l’avaient rêvé.

 

 

Le Chef est arrivé.

 

 

                   Comment, on ne sait pas trop.

 

                                                Mais il est là.

 

Certains disent qu’il a été choisi parce qu’il était le plus intelligent, ou le plus courageux, ou le plus fort, ou celui qui osait dire tout haut ce que les autres pensaient tout bas.

 

D’autres encore disent qu’eux ne pensent pas tout bas ce que l’on voudrait qu’ils pensent, mais ils préfèrent que cela ne se sache pas, pour ne pas avoir d’ennuis.

 

Et d’autres enfin disent qu’il a décidé lui-même tout seul qu’il serait le chef, qu’ils ne sont pas d’accord, que ce n’est pas leur chef à eux, qu’ils sont prêts à se battre pour le chasser, et que d’ailleurs ils ne voient pas pourquoi il faudrait un chef, et que si quand même il en fallait vraiment un, alors ils le choisiraient eux-mêmes. (Mais ils n’étaient pas tout à fait d’accord quand il fallait décider qui ils voulaient avoir comme chef à la place du Chef, donc c’était compliqué)

Bref, cela fait un peu désordre : tout le monde n’est plus vraiment égal à tout le monde.

 

Les « amis du chef » sont très, très fort égaux. Pour être sûr que tout le monde sache bien qu’ils sont plus égaux que les autres, ils portent une bague à la patte.

 

Les « timides », ceux qui ne sont pas trop d’accord, ou qui ne savent pas bien se décider, restent un peu égaux, mais pas trop. Ils doivent pour cela travailler pour les amis du chef.

 

Les « pas d’accord du tout » ne sont plus égaux du tout, justement,  et sont mis en prison quand on les trouve (mais ils savent bien se cacher).

 

Mais le pire, ce sont les nouveaux venus, ceux qui viennent du Grand Ailleurs, ceux qui sont différents, qui ont un accent, pas les plumes tout à fait comme il faudrait, ou pas de la bonne couleur. Eux, ils doivent travailler pour tous les autres. Et faire ce qu’on leur dit de faire. Et sans rouspéter s’il vous plaît...

 

De plus en plus de pigeons de l’île pensent que tout ce qui arrive est de leur faute, à ces voyageurs, et que c’est déjà bien qu’on ne les renvoie pas chez eux, non mais. Que c’était quand même mieux avant, et que ça ne fait que commencer, et que si ça se trouve il n’y aura même plus assez de travail pour tout le monde, et qu’alors il faudra bien faire quelque chose, et qu’il y a déjà bien assez de gens égaux comme ça et qu’il ne faudrait pas exagérer quand même.

 

Evidemment, c’est le Chef qui leur met ça en tête, mais ils ne s’en rendent pas tous compte.

« Comme ça, tout le monde reste à sa place, et le Chef reste le chef », se dit-il.

 

 

Les parents d’Amaia n’ont donc pas la vie facile.                                

Et Max est très triste.

Il a un peu peur aussi.

Peur de dire qu’il est triste.

Peur de dire qu’il n’est pas d’accord.

Peur d’attirer les ennuis sur lui, sur sa famille ou sur celle de son amie.

Peur des pigeonliciers, à qui le Chef a ordonné de faire respecter l’ordre.

Peur qu’Amaia ne doive un jour partir, ou quitter l’école, ou ne plus l’aimer parce qu’il est un pigeon de l’île.

Peur parce qu’on lui dit partout qu’il doit avoir peur.

 

Alors il a une idée.

Il se dit : « ce qui fait peur, c’est ce qu’on ne connaît pas, ou pas bien. Ou ce qu’on croit connaître, mais en se trompant. C’est comme ça qu’on s’invente des bêtises, et puis qu’on finit par y croire. »

Voilà ce qu’il faut faire : il faut que les pigeons s’échangent leurs places.

 

 

Il faut qu’ils se rencontrent.

   Qu’ils se parlent.

     Ils pourront alors commencer à se comprendre.

       Ils découvriront ce qu’est la vie des autres.

         Ils se connaîtront.

 

Puis ils s’amuseront.

   Ils feront de la musique ensemble.

     Ils iront au théâtre ou au cinéma ensemble.

       Au restaurant ensemble.

         Ils feront des promenades.

            Ils partiront en vacances.

              Ils organiseront des fêtes.

                Ils se rendront visite.

                  Il y en a qui se marieront.

                    Qui auront des enfants.

                       Ils ne se laisseront plus influencer par des idées toutes faites.

                          Ils seront libres.

 

                                  Et ils pourront redevenir égaux.

 

 

Amaia était plutôt d’accord.

 

Et encore un peu plus fière de se promener avec « son » Max.

Qu’elle appelait parfois « mon poussin ».

Ce qui, venant d’elle, lui faisait plutôt comme une boule  douce et chaude dans le creux du ventre…

 

 

atelier conte à l'amo rythme 2

 

 

 

 

Duiveneiland.

 

 

                                                            Een zinneverhaal.

 

 

De mama van Max noemt hem heel teder ‘mijn kuikentje’.

Max is nochtans niet zo heel klein meer.

Aan iedereen die het maar horen wil zegt hij: ‘Ik ben geen kuikentje meer. Ik ben groot. Ik kan zelf, helemaal alleen, heen en terug naar school vliegen!’

 

Ik besef net dat ik vergeten ben u iets te zeggen.


Max is een duif.

 

 

Wanneer ik u dit vertel, denkt u allicht vanzelf aan een grijze vogel, die een beetje ziekelijk, smerig en ook wat triest is. Zo eentje die zijn eten bijeen scharrelt op de grond, op voetpaden en pleinen.

Wel, niets van dit alles geldt voor Max.

Akkoord, Max is een duif, dat wel. Maar hij woont op Duiveneiland. Een plek die normaalgesproken alle gevleugelden overgelukkig stemt.

 

 

 

Kent u Duiveneiland niet? Trek het u niet aan, u bent niet de enige. Er zijn erg weinig mensen die het wel kennen. Het bevindt zich op het einde van de Oceaan van de Verborgen Landen, net naast de Eenhoornarchipel, als u op de Supergeheime Onzichtbare Kaart kijkt. U moet ze dan ook wel goed vasthouden.

En dat is iets wat weinigen op de juiste manier doen.

Om kort te gaan: op Duiveneiland – dat niet erg groot is (wat niet erg is, want duiven zijn ook niet erg groot) – bevindt zich een stadje dat Duivenkot-Hoofdstad wordt genoemd.

Dat is omdat het de hoofdstad is. Het is immers niet omdat het een klein stadje is dat het geen ronkende naam verdient.

 

 

 

Het is dus in Duivenkot-Hoofdstad dat onze geschiedenis zich afspeelt.

En omdat er een verhaal te vertellen is, is precies omdat zich er iets bijzonders afspeelt, daar in Duivenkot-Hoofdstad!

 

Als ik u een paar maand geleden had willen vertellen over het leven op Duiveneiland, dan had ik u gesproken over blije levens, gevuld met geluk, gelach en liederen. Elke duif leidde er een rustig leventje, in perfecte harmonie met zijn buren. Iedereen was gelijk en zette zich in voor het gemeenschappelijk belang.  Elke duif was lekker mollig en ook al deden de omvang van de verschillende buikjes en de schittering van hun pluimen vermoeden dat een aantal iets minder werkten dan anderen, toch zorgde dat niet echt voor problemen. Ze zeiden tegen elkaar dat een beetje luiheid geen kwaad kon. Ze hadden er, van tijd tot tijd, ook wel wat recht op.

 

Maar opeens verschenen er op een dag andere duiven, zonder dat men goed wist waarom of hoe. Ze kwamen van… het Grote Elders.

 

‘Het Grote Elders’, dat was de naam voor alles dat zich voorbij de Oceaan van de Verborgen Landen bevond. Men wist niet zeker over wel ‘iets’ was, daarginds. Maar zover men zich wist te herinneren, was er nooit iemand naar daar getrokken. En omgekeerd, was er ook niemand van daar naar Duiveneiland gekomen.

 

 

 

Aanvankelijk werden de vreemdelingen goed ontvangen. Ze werden beklaagd en ook geholpen, en er was ook altijd wel een klusje dat ze konden opknappen. Ze kregen aardige plekken om te logeren, mooie nestjes in baksteen. Later werden het nesten in gewapend beton. Heel wat minder gezellig, maar ook goedkoper. Iedereen zei dat het voorlopig was, en dat die nesten tegemoet kwamen aan de noden. En iedereen luisterde naar hun verhalen over de grijze steden waar ze vandaan kwamen. Daar woonden de Oms. Schepsels zonder pluimen die hun tijd vulden met alles wat hun in handen viel kapot te maken. Ze voerden voortdurend oorlog, om onbegrijpelijke redenen én hadden gezworen om alle duiven in hun steden uit te roeien.

 

Elke dag opnieuw kwamen er nieuwelingen bij.

 

Enkele inwoners van Duivenkot-Hoofdstad – met name de dikkerds – vonden dat het zoetjes aan welletjes werd. Het kon toch niet zijn, zo maar bij de mensen binnenvallen, als dat zo zou doorgaan, dan zou er geen plaats meer zijn, geen comfort, onvoldoende voedsel… Het resultaat ging zijn dat ze zich niet meer thuis zouden voelen, en dat ze schrik kregen om ’s avonds door de straten te trekken, en dat soort van dingen.

 

Andere inwoners daarentegen waren geïntrigeerd door dat Grote Elders dat ze alleen kenden van de verhalen. Oude vertelsels die grootmoedertjes ’s avonds opdisten bij het slapengaan van de kuikentjes. Dat waren verhalen waarin boodschappen werden geleverd, lange reizen werden afgelegd en waarin olijftakken opdoken, net als boemannen en geroosterde duiven. Maar die versies met dat laatste, daarvan hadden

alleen de allerkleinsten schrik, zij die net het ei uit waren.

Vandaag wist men dat er in die verhalen een grond van waarheid school. Men meende zelfs zeker te kunnen weten dat de duiven van het eiland op een goeie dag van dat Grote Elders waren gekomen.

 

Maar laat ons terugkeren naar Max.

 

Op het moment dat dit verhaal begint is hij tamelijk gelukkig.

Max is geboren op het eiland en hij heeft net Amaia leren kennen. Zij heeft precies dezelfde leeftijd, maar zij is samen met haar ouders afkomstig uit het Grote Elders. Max en Amaia zitten in dezelfde klas op school en wonen in dezelfde wijk. Hij vindt haar verdraaid schattig en zij is fier dat ze met hem kan optrekken.

Ze zijn onafscheidelijk.

Af en toe vertelt zij hem over haar vroeger leventje.

Af en toe vertelt hij haar over het zijne.

Maar vaker dromen ze van het leven dat ze samen zouden willen opbouwen. Het verleden heeft voor hen geen bijzondere betekenis.

 

Maar…

 

De zaken lopen echter niet zoals zij het gedroomd hebben.

 

Want de Baas is aangekomen.

 

 

 

                                       Hoe, niemand die het weet.

 

                                                                        Maar hij is er.

 

Sommigen zeggen dat hij verkozen is. Omdat hij de slimste was, de moedigste of de sterkste. Of degene die luidop zei wat anderen stilletjes bij zichzelf dachten.

 

Nog anderen zeggen dat ze niet denken wat anderen willen dat ze denken. Maar ze willen niet dat dat geweten is, om niet in de problemen te komen. Want niet weet, niet deert.

 

En nog anderen zeggen dat hij helemaal op z’n eentje beslist heeft om chef te zijn. En daarmee zijn ze niet akkoord, want het is helemaal hun baas niet. Ze zeggen ook dat ze bereid zijn om te vechten om hem te verdrijven. Trouwens, ze zien ook helemaal niet in waarom er een baas zou nodig zijn, en al zou dat het geval zijn, dan zouden ze hem wel zelf kiezen. (Maar ze waren niet helemaal akkoord wanneer er moest gekozen worden wie ze als chef zouden hebben, in plaats van de Baas. Het lag dus ingewikkeld.)

 

Samengevat zorgde de situatie voor verwarring: niet iedereen was gelijk.


De ‘vrienden van de Baas’ zijn uiterst gelijk. Om er zeker van te zijn dat iedereen dat wel goed zou beseffen – dat ze gelijker zijn dan wie ook dus – dragen ze een ring rond hun poot.

 

De ‘timiden’,  zij die niet helemaal akkoord zijn, of zij die niet goed weten wie of wat te kiezen, die blijven een beetje gelijk. Maar ook niet te veel. Om dat te kunnen zijn moeten ze werken voor de vrienden van de Baas.


De ‘helemaal niet akkoord’, die zijn helemaal niet gelijk. Ze worden in de gevangenis gestopt wanneer ze gevonden worden. (Maar ze weten zich goed te verstoppen.)

 

Het slechtst af zijn de nieuwkomers, zij die van het Grote Elders komen. Zij die verschillen, een accent hebben, of pluimen die net een beetje anders zijn, anders dan het hoort, of niet de vereiste kleur hebben. Deze groep moet werken voor alle anderen. En doen wat men hen zegt. En zonder te protocollen alstublieft…

De duiven van het eiland denken steeds meer dat alles wat fout loopt de schuld is van de nieuwkomers, de reizigers. ’t Is al heel wat dat ze niet worden teruggestuurd naar daar waar ze vandaan komen. Het was toch ook beter vroeger, en dat het amper begonnen is zo, en dat er nu eenmaal niet genoeg werk is voor iedereen, en er moest toch iets gebeuren, en er zijn toch al meer dan genoeg gelijken zo, en laat ons wel wezen: we moeten toch niet overdrijven hè?

 

Het is de Baas die hun dit alles aanpraat. Maar dat beseffen ze niet allemaal.

“Op die manier blijft iedereen op zijn plaats, en de Baas blijft de baas”, zegt hij tot zichzelf.

 

 

 


De ouders van Amaia hebben met andere woorden geen makkelijk leven.

 

 


En Max is heel verdrietig.
Hij heeft ook een beetje schrik.
Schrik om te zeggen dat hij triest is.
Schrik om te zeggen dat hij niet akkoord is.

Schrik ook om daardoor onheil over zichzelf, zijn familie of die van zijn vriendinnetje af te roepen.

Schrik van de duifagenten, die de Baas heeft opgedragen om de orde te doen respecteren.

Schrik omdat Amaia op een dag zou moeten vertrekken, de school verlaten of niet langer van hem zou mogen houden omdat hij een duif van het eiland is.

Schrik ten slotte omdat men hem overal zegt dat hij schrik moet hebben.

 

Opeens krijgt hij een idee.

 

Hij zegt tot zichzelf: “iets jaagt schrik aan omdat je het niet kent, of onvoldoende. Of door hetgeen je dacht te kennen, en je je uiteindelijk toch vergist. Zo komen allerlei misverstanden de wereld in. Waarna men ze ook nog eens gaat geloven.”

 

Dit moet er gebeuren: alle duiven moeten van plaats wisselen.

 

Ze moeten elkaar echt ontmoeten.

   En met elkaar praten.

     Zo kunnen ze elkaar beginnen te begrijpen.

       En ontdekken hoe het leven van de anderen is.

         Ze leren elkaar kennen.

 

Ze zullen zich amuseren.

   Samen zullen ze muziek maken.

     Ze gaan samen naar het theater of de bioscoop.

       Samen op restaurant.

         Ze zullen samen wandelingen maken, en samen op vakantie vertrekken.

            Ze zullen samen feestjes organiseren, op bezoek gaan.

               En daar komen trouwerijen van.

                  En vervolgens kinderen.

                     Ze zullen zich niet laten doen door vastgeroeste ideeën.

                        Ze zullen vrij zijn.

 

                             En zo zullen ze opnieuw gelijken worden.

 

Amaia was het eens.

En nog trotser om met ‘haar’ Max te kunnen flaneren.

Die ze soms ‘haar kuikentje’ noemde.

Dat koosnaampje gaf hem, uit haar mond, een heel warm en wee gevoel in zijn buik.